www.tomaszkalita.pl kandydat do Sejmu RP, Warszawa miejsce 9, lista LiD

komentarze (12) | dodaj komentarz

komentarze (48) | dodaj komentarz

komentarze (5) | dodaj komentarz

Zapraszam do oglądania!

http://www.youtube.com/watch?v=sG6jyoXYdqQ

komentarze (12) | dodaj komentarz

Jadąc tramwajem ze swojego ostatniego spotkania z zasłużonymi dla Polski seniorami i seniorkami wpadła na mnie przy hamowaniu pojazdu pewna kobieta. Przepraszając tłumaczyła, iż „pada z nóg”. Jak zwykle zagaiłem rozmowę. Jeszcze nie wiedziałem jakie wywrze ona na mnie wrażenie.

Otóż pani Halina (okazało się, że tak ma na imię) przedstawiła mi swój dzień pracy. Nie pochodzi z Warszawy, lecz z Koluszek. Wstaje więc codziennie przed 4, by zdążyć na pociąg na godzinę 4:33 na Dworzec Centralny. Tu przesiada się do metra, a następnie udaje się na przystanek Plac Wilsona . Tam mieści  się sklep w którym jest ekspedientką. Około godziny 16 pani Halina biegnie na tramwaj i udaje się do Centrum do jednej ze znanych firm, gdzie pracuje jako sprzątaczka. Dopiero po godzinie 20:30 kończy swoje zajęcia i może zapakować się w swój pociąg powrotny.. Tak wygląda pięć z siedmiu dni w tygodniu pani Haliny. Wszystko to by wychować dwójkę dzieci i pomóc mężowi. Jedynym luksusem, bez jakiego jak mi powiedziała, nie może żyć, są papierosy. Do całej reszty wegetacyjnego, pozbawionego snu życia już się przyzwyczaiła. Żałuje tylko dzieci, które wychowują się praktycznie bez matki. A wszystko to, za nieco ponad 2000 zł jakie zarabia.

Oto, jak nie ludzki potrafi być system.

Lecz jeszcze inny, o wiele smutniejszy obraz wyniosłem z tej rozmowy. Oto, po ponad stu latach, wielu pracuje dalej tak, jakby od czasów „Ziemi Obiecanej” Reymonta nic się nie zmieniło. Oto kobieta pracuje 14 godzin w ciągu doby! Oto jaki trud ponosi, rezygnacji z siebie, swojego życia, by utrzymać dom. Jak wielkie jest to poświęcenie i jak wielka nieludzkość systemu. To pewne, iż pani Halina po powrocie nie przeczyta gazety, nieoglądnie telewizji a pójdzie spać. Jak sama ujęła „żyje jak robak”: je, odpoczywa, pracuje. Za jedyne 2000 zł.

Życiowa historia tej kobiety zrobiła na mnie duże wrażenie. Nie tylko pod wpływem tej opowieści śmiesznie mały wydał mi się trud niektórych menadżerów, których zarobki idą w setki tysięcy, ale też uświadomiłem sobie, jak wielka siła jest zawarta w naszym społeczeństwie. Przypomniałem sobie fragment „Dziadów” porównujący Polaków do lawy, z zewnątrz zimnej i plugawej, lecz z potężnym wewnętrznym ogniem. Oto spotkałem immanentny przykład osoby, dzięki której ten kraj się trzyma, wbrew zawierusze politycznej, czy nietrafionym pomysłom władz. Osoby, dla której warto się strać, warto działać. Dlatakich ludzi właśnie chcę byc w parlamencie

komentarze (5) | dodaj komentarz